Thursday, January 15, 2015

Tas dan Dompet Motif Krisan HW050JP

- No comments
chrysant embroidery bag
Bahan   : canvas-jeans

Dimensi: 32x30x13cm (Tas)

              21x16x2.5cm (Dompet)

Harga   : 310rb/set+ongkir

Code    : HW050JP



Sms: 0822 4281 4035
Tas dan Dompet Motif Krisan by Java Harmony

Saturday, January 10, 2015

Dompet HPO Motif Krisan W049JP

- No comments
embroydery jeans wallet
Bahan   : jeans-oscar

Dimensi: 21x15x3.5cm

Harga   : 125rb+ongkir

Code    : W05049JP



Sms: 0822 4281 4035
Dompet HPO Motif Krisan by Java Harmony

HB048FL

- No comments
tas jeans
Bahan   : canvas-jeans

Dimensi: 34x30x15cm

Harga   : 215rb+ongkir

Code    : HB048FL



Sms: 0822 4281 4035

HB047ic

- No comments
wind mill
Bahan   : canvas-jeans

Dimensi: 30x28x13cm

Harga   : 275rb+ongkir

Code    : HB047ic




Sms: 0822 4281 4035

Friday, January 9, 2015

HB046FL

- No comments
chrysant embroidery bag
Bahan   : canvas-oscar

Dimensi: 32x30x15cm

Harga   : 175rb+ongkir

Code    : HB046FL



Sms: 0822 4281 4035
 

HB045FL

- No comments
Bahan   : canvas-oscar

Dimensi: 32x30x15cm

Harga   : 175rb+ongkir

Code    : HB045FL




Sms: 0822 4281 4035
 

HB044FL

- No comments
Bahan   : canvas-oscar

Dimensi: 32x30x13cm

Harga   : 175rb+ongkir

Code    : HB044FL




Sms: 0822 4281 4035
 

HB043ET

- No comments
Bahan   : canvas-jeans

Dimensi: 32x30x13cm

Harga   : 285rb+ongkir

Code    : HB043ET



  Sms: 0822 4281 4035

Tuesday, January 6, 2015

Negara Manca Kang Uga Migunake Basa Jawa

- No comments
Sakliyane Indonesia kang migunakake basa Jawa utamane ing kalanganing suku Jawa, pranyata basa Jawa uga dipigunakake ana ing manca negara. Mesti wae dudu basa kang resmi lan anane uga ana sambung-rapete karo wong2 Jawa.
1. Suriname
Biyen disebut Guyana Belanda kanthi ibukotane Paramaribo, yaiku sawijining negara jajahan Walanda ing Amerika sisih kidul. Ing antarane taun 1890-1939 akeh wong2 Jawa kang dikirim ing Suriname lan didadekake budak ing perkebunan2. Masihya saiki wong2 keturnan Jawa iku wis generasi ping pat utawa ping limane, ananging isih akeh kang bisa nggunake basa Jawa, utamane basa Jawa ngoko amerga mbiyen basa krama kang alus ing tanah Jawa dhewe amung digunakake ana ing kalanganing kraton utawa keluarga2 ningrat lan kalangan terpelajar.
2. Kaledonia Baru
Sawijing negara kang ana ing Samudra Pasifik iring kidul lan uga disebut kepulauan Kanaki. Kanaki iku penduduk asli pulo2 kuwi. Kepulauan iki jajahane Prancis, mula uga disebut Nouvelle-Cal├ędonie sing ibukotane jenenge Noumea. Ana ing kene akeh wong2 Jawa kang dadi kuli kontrak kanggo makarya ing perkebunan2ne Perancis. Pengiriman wong2 Jawa kang didadekake kuli kontrak kuwi mandeg ing taun 1949. Anangin wis ora kaya mbiyen sepisanan wong2 Jawa dikirim ana Kaledonia Baru kang tetep migunakake basa Jawa kanggo basa saben-dinane, anak puthu sing saiki racake wis ora bisa omong Jawa lan migunakake basa Perancis.
3. Singapura
Sawenehing wong Jawa kang umume seka Jawa Tengah dikirim menyang Singapura wiwit taun 1825, kang dikaryake ana ing perkebunan karet, konstruksi rel sepur lan jalan raya. Pekerja2 kuwi mau di kumpulake ana ing panggonan kang dijenengake Kampong Jawa ing sapinggiring kali Rochor. Uga ana kang pemukimane ing daerah Kallang (saiki Kallang Airport Estate).
4. Malaysia
Ing antarane taun 1900-an akeh wong Jawa kang pindah ing Malaysia utamane amarga faktor ekonomi. Masyarakat Jawa ing Malaysia sing ana saiki uwis generasi sing ketelu utawa ping pate. Masihya isih migunakake sabageyan adat lan tatacara Jawa, ananging manut undang-undang Malaysia wis dianggep melayu pribumi. Wong2 Jawa sing ana kana akeh kang manggon ana ing Negeri Selangor utamane ing kawasan Tanjung Karang, Sabak Bernam, Kuala selangor, Kelang, Banting lan Sepang. Sing ing Johor uga ana ananging generasi mudane wis pada lali marang tradesi leluhure, sabageyan maneh isin ngakoni yen keturunane wong Jawa.
5. Belanda
Akeh wong Jawa kang dikirim ana ing negara Landa lan dimakaryake ana ing omah2 utawa pekerja domestik lan biyen disebut 'jongos'. Ananging saiki kahanane uwis bedha, anak-puthune wis ora makarya dadi pembantu rumah tangga maneh ning wis maju lan dadhi warga negara kang pada derajate kaya penduduk liyane.
matur nuwun,
referensi; pemekaran saka wikipedia lan maneka sumber.

Patih Sengkuni

- No comments
Sengkuni utawa Sakuni iku patih ing Ngastina. Sengkuni putrane Prabu Kiswara/Suwala/ Suprala. Sedulure ana papat, yaiku Prabu Gandara, Dewi Gendari, Harya Sarabasata, Harya Gajaksa. Sesebutan liyane kajaba Sengkuni, Harya Suman, Trigantalpati, Suwalaputra. Sengkuni mapan ing Plasajenar. Gar-wane Sengkuni nama Dewi Sukesti. Peputra Arya Antisura, Arya Surabasah, Ian Dewi Antiwati. Dewi Antiwati dadi garwane Patih Udawa, pepatih ing Dwarawati.
Miturut carita, Sengkuni iku panjalmane Bathara Dwapara, dewa pangrusak, mungsuhe kautaman. Mula sengkuni iku watake culika, licik, drengki, srei, murang tata, waton sulaya, Ian seneng laku cidra. Jaman enome Sengkuni aran Trigantalpati, satriya sing bagus. Wujude dadi elek, cangkeme mewek, marga disuwek¬suwek dening Patih Gandamana. Wektu samana padha-padha suwita ing Ngastina. Sengkuni kepengin dadi patih. Patih Gandamana, patihe Prabu Pandhu, dipaeka (dipitenah) dening Sengkuni. Gandamana ing jeblungake sumur, dikrutuk gegaman Ian watu, banjur diurugi. Gandamana ora mati, males lava marang Sengkuni, banjur dijuwing-juwing kuwandhane.
Nalika Dewi Gendari dadi prameswarine Prabu Dhestarata, Sengkuni dadi patihe. Kalungguhane patih langgeng nganti jumenenge Prabu Duryudana (putrane Dhestarata karo Gendari). Kanthi rekadayane Sengkuni, Kurawa tansah kepengin nyimakake Pandhawa.
Ing Bharatayuda, kabeh senapati wis gugur (Bhisma, Karna, Durna, Salya), Duryudana bingung, nggetuni lelakone mung amarga kena pambujuke patihe ya Sengkuni. Sengkuni maju perang, nglepasake panah dadi ula maewu-ewu. Akeh para prajurit Pandhawa mati kacokot ula. Janaka mateg aji maruta, angin tumiyup nyingkirake ula-ula mau. Sengkuni pancen sekti, ora empan kabeh sanjata. Janaka kalah. Wrekudara bingung kabeh kadigdayane, aji-ajine ora bisa mateni Sengkuni.
Kresna minangka titising Wisnu mangerti apa sebabe. Kabeh awake Sengkuni tau dilaburi lenga tala mula ora empan senjata. Dena sing ora kelaburan mung papan buwangane. Sawise mangerti pengapesane, Werkudara enggal nyandhak Sengkuni, diwalik awake, dalan buwangane disuwek nganggo kuku Pancanaka. Sengkuni mati sanalika.
matur nuwun,
referensi;
kapethik saking seratanipun Ibu Yuyun Dian wonten ing Yuyun's Blogilustrasi kapendhet saking Situs Sutresna Jawa 

Rara Mendut Iku Dongeng Apa Tenan?

- No comments
Dongeng Rara Mendut-Pranacitra tekan seprene isih dadi lakon kethoprak sing nengsemake. Sing dadi pitakone wong akeh, lelakon kang mirip Romeo-Juliet iku kedadeyan tenan apa mung khayalane para pujangga Mataram ing jaman Sultan Agung?.
Ana kang kandha jare iku mung dongeng sanepan. Kedadeyane nyata nanging para paragane digawe wadi (jalaran Rara Mendut lan Pranacitra iku isih krabat ratu). Pak Iman Sobro, jurukunci kuburane Rara Mendut ing Gandhu, Sendhangtirta, Berbah, nalika sugenge uga ngendika menawa panjenengane ora percaya yen Rara Mendut iku mung wong pidak pedarakan (wong cilik). Mesthi isih trahe ratu.
Ana maneh kang duwe panduga menawa Rara Mendut iku mula ana tenan, dadi selire Tumenggung Wiraguna. Dene kang aran Pranacitra iku mung jeneng silihan. Tenane bedhangane Rara Mendut iku putra mahkota kang ing tembe dadi Amangkurat Agung (Seda Tegalarum). Dene kang dikubur bareng Rara Mendut iku abdine putra raja mau.
Ana babad mula dicritakake nalika putra mahkota kuwi njupuk selire Wiraguna, kabeh abdine diukum pati. Putra mahkota iki dibuwang menyang Alas Lipura. Kanggo nutupi lingseme Kangjeng Sultan Agung, jenazahe Rara Mendut dikantheni abdine putra mahkota.
Sing marakake kodhenge para ahli sejarah, kok makame Rara Mendut iku ana telu. Sing siji ing Gandhu, sijine ana Kajor Wetan, Kelurahan Selapamiara, Imogiri, sijine maneh ana Desa Blambangan, Kelurahan Jagatirta Berbah, Sleman. Sing aneh maneh, sadurunge dilarang ing taun 1965, pejiarah sing kepingin kasil panyuwune kudu nindakake saresmi (hubungan sex) karo pasangan sing dudu muhrime. Kapercayan iku anane mung ing makam Gandhu. Makam tetelune duwe dongeng turun-tumurum sing meh padha. Yaiku sabubare Pati ditelukake (taun 1627) Tumenggung Wiraguna oleh putri boyongan ayu rupane, jenenge Rara Mendut. Kanggo ngisi wektune garwa selir tumenggung iki diwenehi kebebasan dodol rokok “ndika” (rokok sampeyan). Ndilalah ana jaka bagus kang senengane dolan-dolan tanpa tujuwan. Ing dalem katumenggungan weruh Rara Mendut sanalika nandang wuyung/jatuh cinta. Wong loro mau padha pepasihan. Nuju sawijine dina kekarone duwe tekad mlayu saka katumenggungan. Playune mengidul. Lagi arep nyabrang Kali Oya ing Desa Dogongan ketungka tekane prajurite Wiraguna. Wong loro banjur diaturake marang Wiraguna. Saiba dukane senapati kang wis tuwuk kridhaning perang iki. Masiya Pranacitra wis nyuwun ngapura lan ndheprok ana sikile Wiraguna, nanging ora bisa nyabarake atine. Pranacitra dikon lunga. Lagi entuk rong jangkah Wiraguna kelingan yen harga dirine disewiyah. Pranacitra disuduk saka buri tembus dhadha. Rara Mendut kang nyekseni kedadeyan iki banjur nubruk katresnane iku. Ora wurung keris kang tembus jajane Pranacitra uga nyubles dhadhane Rara Mendut. Sakala padha uga palastra.
Kangjeng Sultan Agung nalika midhanget prastawa iki banget trenyuhe. Panjenengane banjur dhawuh supaya kekarone dikubur ana bumi Gadhuhan tunggal saluwang. Makam iki sanadyan terbuka siang malam nanging ora kena diinepi. Nitik saka tilase kembang lan bakaran menyan, makam Gandhu iki kerep disambangi peziarah. Sing akeh, asale saka jaba Yogyakarta.
matur nuwun,

referensi;
Jaya Baya

Wong Jawa Ilang Jawane

- No comments
Kasebut ing ramalan Jayabaya sing kaloka: Kali ilang kedhunge, pasar ilang kumandhange, wong lanang ilang kaprawirane, wong wadon ilang wirange Ian wong Jawa ilang jawane. Pak Suryo Warsito ngandharake yen wong Jawa ilang jawane iku sabenere wis wiwit 371 taun kepungkur, yaiku nalika Sultan Agung ndhawuhake (dekrit ratu ?) owah-owahan taun Jawa sing asale manut petungan Syamsiah (taun Saka) diganti petungan Kamariah (taun Jawa) wiwit tanggal 8 Juli 1633 M utawa tanggal 17 Kasa 1555 Saka. Wiwit dina iku wong Jawa dipeksa ninggalake taun Jawa sing asli yaiku taun Saka, didadekake bareng karo taun Hijriyah. Tanggal 1 Sura dibarengake tanggal 1 Muharom, mung angka taune nerusake taun Saka. Mesthi wae saben taune umure luwih cendhak H dina, saengga nganti seprene wis kacek 11 taun karo taun Saka.
Nalika taun 1926, wis dianakake owah¬-owahan ing paugeran nulis aksara Jawa, diarani wewaton Sri Wedari: dianakake aksara rekan Ian taling tarung palsu. Owah-owahan iki bisa ditampa tanpa masalah dening wong Jawa. Rong taun sawise iku, tanggal 28 Oktober 1928, kanthi anane Sumpah Pemuda, menjunjung bahasa persatuan, Bahasa Indonesia. Wektu semana ana pilihan loro sing bisa dadi bahasa persatuan, yaiku: siji, basa Jawa merga akeh dhewe penuture Ian sijine basa mlayu sing wis ngembrah dienggo komunikasi wong sa Nuswantara. Kanthi kepilihe basa Melayu dadi basa Indonesia, rasane pancen pas banget. Kabeh basa Daerah ora ana sing rumangsa menang, kabeh rumangsa kalah. Kita ngrumangsani, pilihan mau pancen pas! Negara kita duwe basa persatuan sing ditampa kanthi aklamasi, tanpa protes. Yen negara Iiya kaya India upamane, basa nasional isih bermasalah, basa kita wis sukses megar tanpa alangan.
Wong Jawa sing kaloka gedhe toleransine, gelem ngalah. Jawa ora dadi basa nasional, ora papa. Mung wae nyatane tanggal 28 Oktober 1928 dadi pathokan (tonggak) sejarah wong Jawa ilang jawane sing kaping pindhone. Mung sajroning wektu kira-kira 76 taun, basa Jawa kocar-kacir, yen ora arep diarani ajur nganti meh-meh mati. Kanggo generasi penerus basa Jawa wis dudu basa Ibu. Mbaka sithik bocah-bocah wis padha ora bisa basa krama sing becik. Kalebu ing kutha Ngayogyakarta Ian Surakarta, akeh bocah yen ditakoni dening wong tuwa nganggo basa Jawa, anggone njawab milih nganggo basa Indonesia, jalaran ora bisa krama. Gandhengane wis cetha, tulisan Jawa saya ora dikenal, disingkur. Tulisan ]awa wis mati tenan! Wong Jawa wis ilang jawane tenan!.
Isih ana gandhengan sing ora kurang wigatine yaiku babagan budi pekerti. Ana unen-unen, bahasa menunjukkan bangsa. Yen sinau basa Jawa, wis mesthi budi pekerti kejawen uga melu disinau, awit ing wulangan basa Jawa uga katut diwulangake unggah ungguh Ian tata krama. Kanthi mengkono, wong sing basa Jawane isih ganep, saora-orane piwulang budi pekerti becik isih melu dingerteni. 
Mbaleni tulisan Jawa gagrag anyar, sabenere pertu apa ora? Penulis duwe panemu yen bab iki isih tetep perlu. Senajan tulisan Jawa minangka basa tulisan saiki wis mati, nanging kita wajib setiyar, wajib nindakake iradat. Jalaran kodrat saka Kang Maha Kuwasa lagi bisa kita weruhi yen kahanan wis kedadeyan. Kita durung ngerti apa sing bakal kelakon. Sapa ngerti ana olak-aliking jaman. Saora-orane tulisan Jawa gagrag anyar minangka usaha pelestarian sabisa bisane, sinambi ndedongi marang Pangeran muga-muga tulisan Jawa bisa ngrembaka maneh.
                                                                                                                                        ngaturaken panuwun,

referensi;
-kalawarti Panjebar Semangat

Syekh Maulana Maghribi; Cikal-Bakal Ratu2 ing Mataram

- No comments
Adhedhasar Babad Demak, Syekh Maulana Maghribi iku sawijine wong Arab kang mumpuni ilmu agama Islam. Asale saka tanah Pasai. Critane isih tedhak turune Kangjeng Nabi Muhammad SAW, lan klebu golongan wali ing tanah Jawa. Anggone angejawa mbarengi adege karaton Demak. Panjenengane mula kagungan ancas tujuwan ngislamake wong Jawa.
Sabedhahe kraton Majapait ganti kraton Demak kang disengkuyung dening para wali. Sawise tentrem negarane para wali andum gawe nyebarake agama Islam. Syekh Maulana kawitan ditugasi ana ing Blambangan. Ana kana dipundhut mantu dening sang adipati. Nanging durung nganti taunan nuli ditundhung, sebabe apa ora kecrita. Saoncate saka Blambangan banjur menyang Tuban, menyang panggonane kanca akrabe lan padha-padha saka Pasai, tunggale Sunan Bejagung karo Syekh Siti Jenar. Saka kono Syekh Maulana banjur lelana tabligh menyang Mancingan.
Nalika tabligh ana Mancingan iki Syekh Maulana sejatine wis peputra kakung asma Jaka Tarub (utawa Kidang Telangkas) saka garwa asma Rasa Wulan, ya rayine Sunan Kalijaga (R. Sahid). Wektu ditinggal ramane lunga Kidang Telangkas isih bayi.
Kawuningana nalika oncat saka Blambangan sejatine Syekh Maulana uga ninggal wetengan kang mbabar kakung, diparingi asma Jaka Samudra. Ing tembe Jaka Samudra jumeneng waliyullah ana Giri, ajejuluk Prabu Satmata utawa Sunan Giri. Nalika Syekh Maulana tekan Mancingan ing kana wis ana sawijine pendhita Budha kang limpad, asmane Kyai Selaening. Daleme ana sawetane Parangwedang. Dene papan pamujane kyai iki karo murid-muride ana candhi kang didegake ana sadhuwure gunung Sentana.
Sakawit Syekh Maulana ethok-ethok meguru karo Kyai Selaening. Ana bebrayan umum Syekh Maulana kadhangkala sok ngatonake pangeram-eram. Suwe-suwe Kyai Selaening midhanget bab iki. Syekh Maulana ditimbali lan dipundhuti priksa apa anane. Ya ing kono iku Syekh Maulana ngyakinake Kyai Selaening bab ilmu agama kang sanyata. Wong loro iku banjur bebantahan ilmu. Nanging Kyai Selaening ora keconggah nandhingi ilmune Syekh Maulana. Mulane panjenengane genti meguru marang Syekh Maulana. Panjenengane banjur ngrasuk agama Islam. Wektu iku ing padepokane Kyai Selaening wis ana putra loro playon saka Majapait kang ngayom ana kono, asmane Raden Dhandhun lan Raden Dhandher, karo-karone putrane Prabu Brawijaya V saka Majapait. Bareng Kyai Selaening mlebu Islam putra Majapait iku uga banjur dadi Islam, asmane diganti dadi Syekh Bela-Belu lan Kyai Gagang (Dami) Aking. Syekh Maulana ora enggal-enggal jengkar saka Mancingan nanging sawatara taun angasrama ana kana, mulang agama marang warga-warga desa. Daleme ana padepokan ing sadhuwure Gunung Sentana, cedhak karo candhi. Candhi iki baka sethithik diilangi sipate. Kyai Selaening isih tetep ana padhepokan sawetane Parangwedang nganti tekan ajale. Welinge marang anak putune, aja pisan-pisan kuburane dimulyakake. Makame iki lagi taun 1950-an dipugar karo sedulur saka Daengan. Banjur ing taun 1961 dipugar luwih apik maneh dening sawijine pengusaha saka kutha. Bareng wis dianggep cukup anggone syiar agama Syekh Maulana banjur jengkar saka Mancingan lan meling supaya tilas padhepokane iku diapik-apik kayadene nalika wong-wong padha mbecikake candi. Ya ing padhepokan iku wong-wong banjur yasa kijing. Sapa sing kepengin nyuwun berkahe Syekh Maulana cukup ana ngarep kijing iki, kayadene ngadhep karo panjenengane.
Syekh Maulana Maghribi utawa Syekh Maulana Malik Ibrahim sawise saka Mancingan nerusake tindake syiar agama ana ing Jawa Timur. Bareng seda jenazahe disarekake ana makam Gapura, wilayah Gresik. Syekh Maulana Maghribi nurunake ratu-ratu trah Mataram. 
Urutane silsilah: Bupati Tuban-Dewi Rasa Wulan (nggarwa Syekh Maulana)-Jaka Tarub (nggarwa Dewi Nawangwulan)-Nawangsih (nggarwa Radhen Bondhan Kejawan)-Kyai Ageng Getas Pendhawa-Kyai Ageng Sela-Kyai Ageng Anis/Henis-Kyai Ageng Pemanahan (Kyai Ageng Mataram)-Kanjeng Panembahan Senapati-Kanjeng Susuhunan Seda Krapyak-Kanjeng Sultan Agung Anyakrakusuma-Kanjeng Susuhunan Prabu Amangkurat (Seda Tegalarum)-Kanjeng Susuhunan Paku Buwana I-Kanjeng Susuhunan Mangkurat Jawi-ratu-ratu karaton Surakarta, Yogyakarta, Pakualaman, lan Mangkunegaran.
matur nuwun,
referensi;
Suwarsono L-Jaya Baya

Kambil Gadhing ing Kalangan Kejawen

- No comments
Wit kambil/klapa gadhing (jeneng latine: nudfera var. ebunea) umume wite cendhek antarane loro tekan telung meteran. Diarani klapa gadhing amarga wohe pancen wernane kuning kaya gadhing. Wohe kang nggrembel katon nengsemake, mulane yen ing kutha tanduran iki okeh-okehe kanggo pasren.
Klapa gading uga dianggo ngleluri upacara adat temanten lan tingkeban (mitoni). Yen ana wong pinuju duwe gawe mantu, klapa gadhing asring dipajang ana ing sangarepe gapura sing arep diliwati temanten kakung. Woh kuwi mau digandolke bareng karo sambung tuwuh liyane kayata gedhang, pari, lan tebu kang ditaleni ana ing kiwa tengene plengkungan janur kuning pinangka gapurane.
Dene yen dianggo tingkeban utawa mitoni yaiku rikala si calon ibu uwis mbobot/ngandheg pitung sasi lan bakal nglairake ponang jabang bayi kang tembean / sepisanan.  Sepasang cengkire gadhing kacawisake, siji digambari dewa Kamajaya (dewa sing bagus) lan sijine digambari Kamaratih (dewi kang ayu parase). Uga ana sing nggambari Arjuna lan sijine dewi Sembadra utawa dewi Srikandhi. Salah sijineng cengkir mau banjur dibacok dening si calon bapa. Menawa pas sigar tengah bayi kang bakal lair lanang/putra, menawa menceng ateges bayi kang bakal lair wadon/putri. Ya mangkono iku kapercayan ana ing kalangane masyarakat kejawen.
matur nuwun,

Cikal-Bakal Pandawa lan Kurawa

- No comments
Ana sawatara versi crita bab sapa leluhure Pandawa lan Kurawa. Ana sing ngandharake yen iku Bharata, putrane Prabu Duswanta lan Dewi Sakhuntala. Mula, Pandawa lan Kurawa uga sinebut darah Bharata. Crita liya nyebutake yen kang nurunake iku Bambang Bremani, putrane Bathara Brama kang dhaup karo Dewi Srihunon, putrane Bathara Wisnu. Bremani banjur peputra Bambang Parikenan lan Parikenan peputra Manumayasa. Manumayasa iku satriya linuwih, kinasihan ing Bathara Guru. Nalika semana ngarcapada, nadyan wis akeh manungsane, kahanane durung tumata. Mula Bathara Guru ngersakake mranata kahananing para titah iku. Banjur miji para dewa. Sang Hyang Kanekaputra matur yen ngarcapada kudu ana kang mimpin. Nanging sapa?. Miturut Bathara Kanekaputra, ora ana liya maneh kejaba ya mung Manumayasa iku. Bathara Guru sarujuk, nanging isih sumelang. Yen mung Manumayasa dhewe kang ditugasi, apa bakal bisa ngleksanakake jejibahane kanthi becik?. Sawise rembugan sawatara suwene, Bathara Guru lan Kanekaputra sarujuk ngutus Sang Hyang Ismaya melu tumurun marang ngarcapada ngancani Manumayasa.
Yen ana pewayangan, Bathara Ismaya kuwi jenenge sing luwih populer Semar. Maune uga salah sawijining dewa kang dedunung ing kahyangan. Wiwit dina kuwi Ismaya kadhawuhan tumurun ing ngarcapada kanthi tugas ngemong Manumayasa nganti saanak-turune besuk, amarga anak-turune Manumayasa iku wis dipesthekake dening jawata bakal dadi pemimpine para manungsa, pemimpin kang kudu njejegake kautaman. Supaya anak-turune Manumayasa tansah bisa lumaku ing garis kautaman, Ismaya kudu tlaten ngemong. Kudu tansah ngelikake yen ana kang arep nalisir saka bebener. Sabanjure Semar mapan ing Karangdhempel (uga ana kang ngarani Klampis Ireng). Dene Manumayasa banjur yasa padhepokan ing Wukir Retawu. Semar kerep sowan menyang Retawu, prasasat meh saben dina. Sawise sawatara taun Manumayasa lan Ismaya manggon ana ngarcapada, Bathara Guru lan Bathara Narada bali ngrembug bab Manumayasa lan Ismaya. Pamanggihe Bathara Guru, Manumayasa kudu duwe sisihan supaya duwe keturunan kang besuk dadi pemimpine bangsa manungsa. Mula, wanita kang dadi sisihane Manumayasa iku aja mung sembarang wanita, ning kudu wanita sing duwe pribadi luhur, supaya bisa nurunake anak-anak kang uga becik pakartine. Bathara Guru lan Narada akhire sarujuk nurunake widadari kang duwe sipat ora mung darbe rupa sulistya, ning uga pribadi luhur lan pantes dadi sisihane Manumayasa lan Ismaya. Widadari kang diturunake yakuwi Dewi Kaniraras lan Dewi Kanastri. Nalika tumurun ing ngarcapada, kekarone memba rupa dadi macan. Nuju sawijining dina, Manumayasa didherekake Semar, mbebedhag sato ana ing alas. Dumadakan kepethuk macan loro kang lagi nggereng-nggereng sajak arep mangsa Manumayasa lan Semar. Manumayasa nuli ndudut jemparing loro pisan. Jemparing linepasake, ngenani macan sakloron, sanalika badhar dadi widadari. Dewi Kaniraras lan Dewi Kanastri banjur nyembah marang Manumayasa, lan matur yen kekarone kadhawuhan dening jawata tumurun ing ngarcapada. Gancaring carita, Dewi Kaniraras nuli kapundhut garwa dening Manumayasa. Dewi Kanastri dadi bojone Semar. Manumayasa apeputra loro, yakuwi Sekutrem lan Sriyati. Sekutrem nurunake para ratu Astina, kalebu Pandawa lan Kurawa. Sriyati nurunake para raja Mandaraka. Dene Semar, tetep dadi abdi kang setya. Semar duwe anak telu: Gareng, Petruk, lan Bagong kang uga banjur melu dadi abdine para anak-turune Manumayasa. Nanging uga ana kang kandha, yen sejatine Gareng, Petruk, lan Bagong kuwi dudu anake Semar, amarga dumadine saka dipuja.
matur nuwun,
referensi;
Waluya Djati-Jaya Baya

Prangko Indonesia Paling Larang Regane

- No comments
Nalika ana ing pembukaan World Stamp Championship Indonesia ing Jakarta Convention Center, 18 Juni 2012 kepungkur, Letjend Purnawirawan Soeyono ngendhikakake menawa Indonesia nduweni prangko kang paling larang sing pengajine nganti 20 milyar rupiah. Emane prangko iku uwis dadi darbeke warga negara asing yaiku Presiden Federation Internationale de Philatelie, Tay Peng Hian, ing Singgapur. Prangko kuwi ana 64 carik kanthi gambar Raja Kerajaan Belanda kang ana stempele saka kantor pos Ngawi, Jawa Timur wetonan tahun 1864. Soeyono uga ngendikakake menawa ana wong Indonesia kang uga nduweni prangko kasebut ananging amung secarik.
matur nuwun,

Dadiya Dhayoh Sing Nyenengake

- No comments
Tumrape wong Jawa, kedhayohan kuwi padha karo nampa rejeki. Mula yen ana tamu ora tau nglirwakake gupuh, lungguh lan suguh. Sapa wae yen kedhayohan mesthi gupuh olehe mbagekake tamune, ngaturi lenggah, terus gawe wedang kanggo suguhan. Merga anane pakurmatan mau mula wong sing maradhayoh kudu ngerti (tahu diri), dadiya tamu sing becik. Aja sakepenake dhewe, aja gawe gelane sing ditamoni, lan bisaa nyenengake sing duwe omah. Apa wae sing perlu digatekake yen maradhayoh?.
ANGON WAYAH, NGERTI WEKTU
Maradhayoh ora kena sakarepe dhewe, kudu ngerti wayah sing trep kanggo mertamu. Aja mertamu wayahe wong ngaso lan turu, kira-kira jam  loro nganti jam papat sore. Aja mertamu wancine wong mangan, embuh wancine sarapan, mangan awan, utawa mangan bengi. Senajan panjenengan dudu wong muslim, nanging yen maradhayoh wancine wong nindakake ibadah prayogane enggal pamitan mulih. Upamane wancine shalat magrib sing wektune mung sethithik, menawa krungu adzan magrib kudu enggal pamitan. Jroning sasi Ramadhan yen mertamu sore saperlune wae, awit wayah sore wancine wong repot nyiapake buka. Aja nganti krungu azan magrib lagi gupuh pamitan. Mertamu sacukupe wae aja kesuwen, mundhak sing ditamoni jeleh lan kesel nemoni. Rembugan aja nglantur!. Sing bisa momong pangrasane sing duwe omah. Yen sajake ora seneng dijak ngrembug sawenehing bab, becike aja diterusake. Yen ana perlu wigati aja kesuwen, enggal dikandhakake apa wigatine anggone mertamu. Mertamu aja kliwat saka sak jam. Kajaba yen wis lawas ora ketemu upamane tilas mitra raket nalika isih sekolah, kanca nyambutgawe ana kutha liya, lan sapanunggalane. Iku wae iya kudu ndeleng kahanane sing ditamoni, seneng apa ora ditekani. Prayogane nalika mertamu nganggo arloji, supaya ngerti wanci. Sebab durung mesthi saben ruang tamu ana jame. Kepriye yen sing duwe omah sing nggandholi? Upamane merga wis suwe ora ketemu, durung mari kangene, angger  arep pamitan mulih digandholi. Panjaluke sing duwe omah kena dituruti nanging saperlune. Yen dirasa keperluane wis cukup lan anggone mertamu wis rada suwe, prayogane tetep nyuwun pamit nanging janji yen arep dolan maneh ing liya wektu.
TRAPSILA
Senajan maradhayoh kuwi ora resmi nanging perlu migatekake tata susila. Klambi sing sopan, apa maneh yen merdhayoh menyang omahe wong sing luwih tuwa. Yen disuguhi aja kesusu diombe apa dipangan sadurunge dimanggakake sing duwe omah. Menawa suguhane wedang diwadhahi cangkir lan lepek, anggone njupuk salepeke, aja mung cangkire wae. Senajan wedange enak, nasthelgi, aja dientekake nganti gusis nanging dingengehake sethithik wae ing dhasare cangkir. Yen disuguhi jajan, panganan, anggone njupuk saperlune senajan jajane enak tur weteng lagi luwe. Kepriye yen dijak mangan? Ana kalane maradhayoh disuguhi mangan senajan ora wancine mangan. Mbokmenawa sing duwe omah lagi masak-masak enak apa lagi slametan ulang tahun anake. Suguhan mau aja ditampik, mundhak gawe gelane sing duwe omah. Yen suguhan mau wis diracik ing piring, kudu dientekake aja nyisa. Menawa dijak mangan ing ruang makan anggone imbuh ngenteni dimanggakake lan njupuk sacukupe wae. Rampung dhahar sendhok lan garpu dikurebake ing piring lan dhaharan ing piring kudu gusis kajaba balung lan eri. Aja watuk sajrone dhahar lan aja glegeken sawise rampung. Menawa kudu watuk utawa glegeken diempet dhisik nganti ninggalake ruang makan. 
AJA PADU
Yen ana wong maradhayoh sing perlune nagih utang, nagih janji, utawa marani barang sing disilih. Sok-sok sing duwe omah gawe anyel, upamane durung bisa nyaur utange, ora netepi janjine lan barang sing disilih rusak. Nanging senajan nesu dikaya ngapa becike diampah sabisane. Sebab kurang prayoga yen nesu lan muni-muni ing omahe liyan. Apa maneh yen keprungu tangga teparo nganti padha metu nonton. Sulayane janji bisa dirembug sing sareh amrih kekarone padha mareme. Senajan lagi nesu nanging yen mulih tetep pamitan sing apik.
matur nuwun,
referensi;
Jaya Baya
foto ilustrasi,  tyothebronew

Wong Kang Sepisanan Mati Ing Kursi Listrik

- No comments
William Kemmler kang lair 9 Mei 1860 ing kutha Philadelphia, Pennsylvania, Amerika yaiku sawijining pawongan kang paling sepisanan nglakoni ukuman mati karana kursi listrik.
Nalika umur 28 taun, Kemmler kang buta huruf lan dhuwe penyakit tekanan darah tinggi, ing sawijining dina lagi sapatemon karo pacare Matilda "Tillie" Ziegler. Embuh sebab apa tekanan darah tinggine kumat lan dadi murang-muring karo pacare kaya wong kesurupan, wusana Kemmler njupuk kampak lan dibacokake pacare mau nganti pacare nemoni tiwas. Kemmler ditahan karo kang wajib lan dipatrapi pidana pati dening hakim. Wektu semono aturan kang lumaku kanggo eksekusi ukuman mati karana digantung. Ananging pengadilan mutusake liya, senajan Kemmler diukum mati ananging ora karana digantung. William Kemmler kang mesthine sawise nglakonipaukuman mati wis bakal ora kocap kaya pembunuh-pembunuh liyane, ndadak ora mangkono nasibe. Dheweke kudu nglakoni paukuman mati karana kursi listrik sing sepisanan ndadekake dheweke kondhang lan kacatet dening sejarah.
Paleksanane Ukuman Mati
Ing sawijining esuk jam 6 tanggal 6 Agustus 1890, ing pakunjaran Auburn, New York uwis kacawisake persiapan kanggo pelaksaan ukuman matine Kemmler karana kursi listrik. Ing ruwangan eksekusi kuwi mau wis sumadya dadi seksi sawatara pejabat hukum, para wartawan lan 15 dokter uga wis siaga ana papan kono. William Kemmler kanti dikawal pimpinan eksekusi kang jenenge Charles F. Durston, katon mlaku tenang nalikane mlebu ruang eksekusi lan katon  Kemmler nganggo penganggon kan becik lan necis.
Sadurunge titi mangsa paleksanan dianakake adicara cekak kang dipimpin Durston sarana ngenalake jenenge William Kemmler. Kanthi tenang Kemmler ngadheg lan aweh kurmat marang kang padha nyekseni. Sabanjure Durston njaluk ijin amrih panganggone Kemmler dibukak lan terus kalungguhake ana ing nduwur kursi listrik kang wis cemawis. Wakil Sherif kang aran Yoe Velling kajibah naleni Kemmler ing kursi listrik karana sabuk kulit. Katon menawa Velling rada gugup lan gumeter saengga Kemmler kandha marang dheweke;" Sing tenang wae Yoe, luwih becik sing kenceng anggonmu naleni".
Sawise rampung ditaleni nganggo sabuk kulit, sabanjure Kemmler dianggoni topeng. Davis si ahli listrik uga uwis siap nyekeli sakelar. Bareng kabeh wis siaga, Durston aweh isyarat marang Davis kanthi tembung perpisahan marang Kemmler;" Good bye William". "Good bye", jawabe Kemmler tenang. Davis enggal narik tuas sakelar kanggo mbukak arus listrik 1300 Volt lan sanalika awake Kemmler njingkat terus kaku. Asep kemebul saka elektroda2 kang mbakar sabuk lulang mau. Dokter loro kang kajibah ngawasi jam katon gumeter, lagi mlaku 17 detik salah sijine wis kandha;" Cukup!, dheweke wis mati...patenana sakelare". Awake Kemmler kanton njengkerung lan gosong ana ing kursi listrik lan padha dirubung para dokter. Ananging dumadakan dhadhane Kemmler mlembung. Kemmler isih urip ndadekake para dokter lan seksi2 padha bingung. Banjur keprungu parentah supaya sakelar diuripake maneh. Kanthi gugup Davis narik munggah-medhun sakelar saenggo njalari aliran listrik dadi ora ajeg lan keprungu gumerite swara handel sakelar kasebut.
Sawise 70 detik, aliran listrik dipateni maneh. Meruhi paleksanan ukuman mati karana kursi listrik kang nganti ambal kaping pindho iku, sawijining wartawan saka United Press (George G. Bain) nganti tiba semaput lan liyane pada muntah-muntah lan mlayu ora wani nonton jasade Kemmler. Asil permeriksaan tim dokter nyatakake menawa awake Kemmler kebakar nganti garing, utege gosong lan atos kaya watu, otot-otote kaku lan saperangan gegere kobong nganti mlonyoh.
Dina candhake prastawa mau dadi berita gedhe ning koran-koran kang ngabarake manawa paukuman marang William karana kursi listrik ngalami kegagalan saengga Kemmler dadi kaya disiksa. Tuwuh protes ing ngendi-endi kang njaluk supaya ukuman mati karana kursi listrik disuwak utawa dibatalake. Saking akehe sing padha protes nganti layang khabar Buffalo Express ngramalake yen Kemmler dadi wong kang sepisanan lan pungkasan kang nglakoni ukum pati ning nduwur kursi listrik. Ananging ramalan mau mleset, sajrone 50 tahun sawise William mati, luwih saka 1.000 uwong kang uga nututi mati ing kursi listrik.
Bejane Ernt Chapelu
Sabenere mono wong kang kudune nglakoni ukuman mati ing kursi listrik dudu William Kemmpler, ananging Ernt Chapelu saka kutha New York kang kondhang sawijining pembunuh kang kejem tanpa kenal perikamanungsan. Ananging nalika Gubernur David B. Hill nandatangani undang-undang paukuman gantung disuwak lan digenti kursi listrik tahun 1889, nganti tekan titi wanci pelaksanaan eksekusi kanggo Chapelu, alat kursi listrik kuwi mau durung rampung digawe lan njalari ukuman tumrap Ernt Chapelu diowahi dadi ukuman selawase urip.
Anane Persaingan
Alat kanggo ngleksanani paukuman mati kang jenenge kursi listrik iki lair amarga anane persaingan (kongkiren) ing antarane penemu listrik Thomas Alva Edison karo pesainge George Westinghous.
Nalikane sajerone sidang Kemmler dibela saka para pambela kang dipandegani Burkeco Chran saka New York tanpa nampa bayaran saka Kemmler kang mung petani miskin. Para pambela ngandhakake menawa anggone mbelani Kemmler mung kesurung rasa ora mentala dhene menungsa kudu mati dibakar ing kursi listrik. Ananging sanyatane para pambela mau jebul dibayar dening Westinghous kanthi bayaran 100.000 dollar!.
matur nuwun,
 referensi;sumber gambar; wikipediaCarl Sifaxis-JFX Hoery

Mula Bukane Jeneng 'Indonesia'

- No comments
  • Sa'durunge Abad 17
Akeh julukan kanggo Indonesia lan sing paling umum yaiku Nusantara (nusa=pulo, antara=seje/seberang). Tembung iku dianggo Majapahit kanggo sebutan wilayah telukane, sing nyakup saka bawana Asia nganti Australia. Sebutan mau tinulis jroning naskah-naskah Jawa Kuno ing abad ka-14.
Ngancik abad ka 17, pulo-pulo sing ngasilake rempah iki biasa disebut Ost Indische ( Hindia Wetan ).Ana uga sebutan Kepuloan Hindia ( Indian Arciphelago), Samodra Wetan ( The Eastern Seas), lan Insulinde( Pulo-Pulo Hindia ).
  • Taun 1850
George Samuel Windsor Earl, sawijining pelancong lan pengamat sosial saka Inggris ,  nggagas tembung Indonesia kanggo makili kelompok ras manungsa (polinesia) sing manggon  kepuloan Hindia (etnografis). Mitrane James R. Logan, sawijining etnolog, nduweni panemu tembung Indonesia luwih apik dilebokake ing istilah geografis amarga cekakan saka  Kepuloan Hindia, lan kanggo nyebut sing  manggon/penduduke, Logan usul Indonesian.
  • Walanda Milih Jeneng Hindia-Belanda
Alternatif jeneng Hindia-Belanda nate diangkat ing taun 1919. Volksraad diskusi  bab papat jeneng sing diusulake yaiku : Indonesie, Insulinde, Hindia Belanda, lan Oost-Indie. Jroning pemungutan swara tanggal 26 April 1919, jeneng Insulinde menang kanthi 16 swara. Nanging sawetara dina bacute, keputusan mau dimasalahake, minangka gantine Hindia dipilih tanpa ana udreg-udregan  kanthi alasan yen jeneng mau pancen wis dikenal  apik .
Ing wulan Oktober 1920, Komisi Negara kepengin ngowahi konstitusi  Hindia Belanda. Sawise disetujoni  pamarentah, pasal 1 nyebutake;” Kerajaan Belanda meliputi Belanda, Hindia Belanda, Suriname, dan Curacao….”Pasal iku didiskusekake jroning Volksraad ing Batavia tanggal 26 -29 April 1921.
Sadurunge iku, ing awal taun 1921, Dirk van Hinloopen Labberton, sawijining guru rumangsa trenyuh karo gerakan lan partai-partai kang muncul ing Jawa, nyiapake amandemen lan ngusulke jeneng Indonesia. Dheweke nyiapake karo Ch.Crammer lan Th. Vrede, saengga dikenal minangka  Labberton-Cramer-Vreede. Amandemen iki ditolak saengga ora dibahas jroning sidang Volksraad wulan April 1921. Sawetara wong ing  Volksraad ngremehke “ luwih pantes jeneng mau kanggo salah sijining cerutu “. Ing wiwitan, pemerintah wis negesake yen sebutan  Hindia –Belanda sacara esensial  wis duwe teges jroning hukum internasional.
Second Chamber saka parlemen ing Walanda nganakake diskusi  tanggal 1 November 1921, oleh inpirasi amandemen Labberton-Cramer-Vreede, W.van Ravestern wakil saka komunis, njelasake maneh sebutan Indonesia. Nasibe sami mawon, amandemene ditolak!.
  • Kanggo Identitas Politik
Para muda cerdik cendikia sing nempuh studi ing negara Walanda ngganti jeneng pakumpulane Indische Vereeniging (Perhimpunan Hindia) sing madeg taun 1908 dadi Perhimpunan Indonesia (PI) taun 1925. Tembung Indonesia digunakake jumbuh  karo sawijining gegayuhan negara anyar lan identitas politik. Nalika konggres Demokratis Internasional kang manggon ing Bierville, cedhak Paris, Agustus 1925, kanggo sing wiwitan jeneng Indonesia dikenalke. Mohammad Hatta makili PI, jroning pidatone mratelakake perjuangan rakyat Indonesia nggayuh kamardikan nasional. Amarga nggunakake jeneng mau kanggo politik, pamarentah Walanda nglarang  tembung Indonesia ing Hindia Belanda, ananging ora ana sing bisa mbendung.
best regards,
referensi; karangkum saking seratanipun Bp. Mawaradi wonten ing blog Kembang Setaman.

Wewadine Aksara Jawa

- No comments
Aksara Jawa mono, manut dongengane, mula bukane saka paraga kang asma Aji Saka, asale saka tanah Hindustan. Ananging isih akeh cerita2 liya bab mula-bukane aksara jawa iku. Sing genah, aksara cacah 20 kang kapantha lima-lima iku duwe kandhutan sawijining crita: Hanacaraka (ana utusan), Datasawala (padha padudon), Padhajayanya (padha digdayane), lan Magabathanga (pada dadi bathang/sampyuh).
Ing Primbon Bektijammal Adammakna, katlesih kandhutan werdining aksara Jawa mau mangkene: Hanacaraka (ana utusan, yaiku utusane Gusti Allah, wong lanang lan wong wadon), Datasawala (utusan mau padha padu, yaiku padha campuh saresmi), Padhajayanya (padha digdayane), lan Magabathanga (lanang wadon padha sampyuh).
Lire, donya iki dumadi saka wong lanang wadon kang mujudake utusane Gusti Allah. Lanang wadon mau padha padu tegese campuh saresmi netepi wajib anggone padha jejodhowan. Padha digdayane, ateges tandhing karosane. Sabubare saresmi biasane kaya wong kang sampyuh ing paprangan, ngglethak angler.
Othak-athik gathuk pancen gaweyane wong Jawa. Klebu werdine aksara Jawa kang rinonce kaya iki: Ha (H)urip, Na (nur), Ca (cahya), Ra (roh/rasa), Ka (kumpul), Da (dadi), Ta (tetes), Sa (sawiji), Wa (wadon), La (lanang), Pa (pati), Dha (dhadhal), Ja (jiwa raga), Ya (ya Allah), Nya (nyata), Ma (manungsa), Ga (gilir gumanti), Ba (bakal), Tha (thukul), Nga (ngalam donya).
Yen tembung-tembung ing dhuwur iku dironce, aksara Jawa cacah 20 iku nduweni teges: Urip (asal saka) nur cahya (lan) roh (kang) kumpul dadi tetes sawiji (nuwuhi) wadon (lan) lanang, (samangsa tumekeng) pati, (bakal) dhadhal jiwa ragane, ya Allah, nyata manungsa gilir gumanti bakal thukul (ing) ngalam donya.
JANGKA KAMARDIKAN
Ing jagad kejawen ana sawijining jangka utawa ramalan kang unine mangkene: Benjing menawi sampun wonten Pandita utawi Wiku Angesthi Sawiji, ing ngriku awit saking karsaning Sang Hyang Widi kendeling dahuru. Tanah Jawi wiwit tata tentrem. Jangka arupa candrasengkala iki tlesihane mangkene: Pandhita (7), Wiku (7), Mangesthi (8), Sawiji (1). Tibane taun Jawa 1877 utawa taun 1945 M. Jangka kasebut duwe karep, kahanan bakal tata tentrem sawise kita merdeka, yaiku taun 1945.
Sawise merdeka, pranyata perang isih makantar-kantar. Ing jaman sawise merdeka iku mula ana maneh tetembungan kang werdine sinengker. Mangkene: Galibedan tudang-tuding kados tiyang edan, metangi sakathahing tiyang. Lan uga tetembungan: Diwolak-walik gosong. Ukara sinengker iki candhakane taun 1881 Jawa (1949 M) yaiku taun penyerahan kedaulatan saka Belanda menyang RI. Angka taun 1881 iku nuduhake tembung tudang-tuding (angka 1 cacah loro) lan tembung diwolak-walik gosong (angkane 1881 diwolak-walik sami mawon). Saliyane iku, angka 1881 yen ditulis nganggo aksara Jawa mangkene: 1 (ga), 8 (pa/aksara gedhe). Banjur dadi tulisan ga-pa-pa-ga (gak, pa-pa, gak). Karepe, ing penyerahan kedaulatan taun 1949 iku Belanda wis gak, pa-pa, gak (ora ana apa-apane), pancene kudu ngono
manut jangka.
Nalika jamane R Ng. Ranggawarsita, tau panjenengane ditakoni dening CF Winter, sawijining bangsa Landa kang kasengsem marang sastra Jawa. Pitakone mangkene, “Kyai Pujangga, manut wawasan Kyai kang waskitha, kapan kira-kira surute panguwasane Belanda ing Tanah Jawa iki?” R. Ng. Ranggawarsita kanthi aris mangsuli, yen mengko wis ana “Ori awoh gaga lan Gusti Patih wuda”, iku titi mangsane Walanda oncat saka bumi Jawa. Mesthi wae CF Winter ora ngerti apa sing dikarepake. Apa ana pring ori kok awoh pari gaga lan Gusti Patih kok ora duwe isin. Sing dikarepake unen-unen mau, Ori dudu pring nanging jenenge Gubernur Jendral Belanda. Gaga dudu pari nanging aksara Jawa “ga” jejer loro, kang tegese angka 11 (sewelas), yaiku samangsa rajane Paku Buwana XI (1939-1945). Ya ing wanci kuwi Walanda bakal oncat saka Jawa. Dene sing dikarepake Gusti Patih wuda, yaiku patihe PB XI ingkang asma Jayanagara. Sing dikarepake wuda yaiku jenenge kang nglegena (Jayanagara), aksara Jawa yen ora disandhangi disebut nglegena (wuda).
PERANG DUNIA I LAN II
Kang pungkasan, yaiku sesambungane aksara Jawa klawan Perang Dunia I lan II. Perang Dunia I suwene limang taun, yaiku 1914-1918. Angka taun 1914 yen digunggung ketemu angka 15 (1+9+1+4). Angka 15 kagunggung maneh candhakane angka 6. Sabanjure angka taun 1915, 1916, 1917, lan 1918, yen digunggung kaya cara ing dhuwur iku bakal ketemu candhakan angka, 7, 8, 9, lan 10. Angka-angka candhakan 6, 7, 8, 9, 10, yen dilebokake ing wilangan aksara Jawa ketemu aksara Da, Ta, Sa, Wa, La (padha padu utawa perang). Pancen bener, taun 1914-1918 ana perang.
Semono uga tumrap mbledhose perang Dunia II kang uga 5 taun suwene, yaiku 1941-1945. Yen angka-angka taun 1941-1945 kita gunggung nganggo cara ing ndhuwur, uga bakal ketemu angka 6, 7, 8, 9, 10. Persis uga kepethuk maneh aksara Datasawala kang ateges ing taun-taun iku dumadi perang.
Apa besuk yen bledhos Perang Dunia III taune uga cocog maneh kaya ing dhuwur iku? Mung Gusti Allah sing pirsa.
matur nuwun,
 referensi;  Poerwanto Rs-Jaya Baya